Γράφει το μέλος της Λέσχης: Κική Κ.
Ξενάγηση στη βιβλιοθήκη μου
Η βιβλιοθήκη μου είναι από άσπρο ξύλο και βρίσκεται δίπλα στην τζαμόπορτα του σαλονιού. Είναι πολύχρωμη όπως και κάθε βιβλιοθήκη βέβαια. Ένα ράφι της είναι αποκλειστικά ποίηση Ελλήνων και ξένων ποιητών, κυρίως Ελλήνων. Η Πολυδούρη δίπλα στον Καρυωτάκη, Ρίτσος και Δημουλά, Σεφέρης, Καββαδίας, Λειβαδίτης, Καρούζος, Σαχτούρης, Αναγνωστάκης, τα άπαντα του Καβάφη, και Μπρεχτ, Λόρκα, Ελυάρ μεταφρασμένοι φυσικά.. αφήνω τον Ελύτη που υπάρχει παντού σε άπαντα και μεμονωμένα, γεμάτες από φως οι σελίδες του.
Στα ογκώδη, υπέροχα αγαπημένα μου, τα «Εκατό χρόνια μοναξιάς» του Μαρκές, το «Τρυφερή είναι η νύχτα» του Φιτζέραλντ (το κάνανε σλόγκαν για τα κουνούπια οι αθεόφοβοι) «Αγριόκυκνοι, τρεις γυναίκες της Κίνας», ένα βιβλίο που με γνώρισε με την Κίνα και την ιστορία της (η συγγραφέας αφηγείται την ιστορία της γιαγιάς της, της μητέρας της, αλλά και τη δική της, διασχίζοντας σχεδόν όλο τον εικοστό αιώνα).
Ελάχιστα ογκώδη έχω, ανάμεσα σ' αυτά, το «Κουρδιστό πουλί» του Μουρακάμι, «Το μονοπάτι στη θάλασσα» του Σουρούνη, και η αυτοβιογραφία της Άγκαθα Κρίστι. Tον αξίζουν και με το παραπάνω τον χώρο που πιάνουν.
For ever classic Κάφκα, Κούντερα, Ντοστογιέφσκι, Καμί, και «Μαντάμ Μποβαρί» (αριστούργημα!). Παλιά σκληρόδετα με χρυσοτυπία ο Λουντέμης κι ο Καζαντζάκης από τα γυμνασιακά μου χρόνια (πολύ παλιά..!). Ένα άλλο ράφι ψηλά είναι τα δώρα των φίλων και της μητέρας μου, μεταξύ των οποίων τα «Ματωμένα χώματα» το «Λούμπεν» της Έλλης Αλεξίου, και η «Λωξάντρα» (η προτίμηση της στην ελληνική λογοτεχνία είναι εμφανής).
Τελευταία συνειδητοποίησα ότι έχω πολλούς Αμερικάνους (δεν είν' κακό..!), Φόκνερ, Ρόθ, Κέρουακ, Τόνι Μόρισον, Στάινμπεκ, Όστερ, και η εκλεκτή και ασύγκριτη στη γραφή της Πατρίτσια Χάισμιθ. Δεν λείπουν βέβαια οι Γάλλοι, οι Γερμανοί, οι Ρώσοι, οι Άγγλοι, και οι δύο Ιρλανδοί Τζόις και Όσκαρ Ουάιλντ. Έχω μια Φιλανδή, έναν Τούρκο τον Παμούκ, έναν Αλβανό τον Κανταρέ (ποιόν άλλο!) τον Σουηδό τον Λάγκερκβιστ με τον «Νάνο» ένα από τα βιβλία που με σημάδεψαν, κι επειδή γεννήθηκα Ελληνίδα, όπως θα 'λεγε κι η φίλη μου η Μελίνα, μπόλικοι δικοί μας παρελάζουν σε όλα τα ράφια ανάκατοι. Παπαδιαμάντης, Καραγάτσης, Μάτεσης, Ξανθούλης, Ζατέλη, Γαλανάκη, Δούκα, Αλεξάκης, Βενέζης, Τσίρκας, Μυριβήλης, Τατσόπουλος, Τριανταφύλλου (Σώτη) και άλλοι πολλοί.
Ξεχωρίζω μερικά βιβλία των διακοπών, στην Πάρο διάβασα τον «Παλιόκαιρο» της Αμάντας Μιχαλοπούλου και στην Αμοργό τον Χωμενίδη (έχουν λίγη άμμο στις σελίδες τους). Έχουν προστεθεί επίσης και αρκετά πολύ ενδιαφέροντα βιβλία της Λέσχης μας όπως το «Ξενοδοχείο Λουτέτσια», το «Κιβώτιο», και ο «Ιουλιανός ο Παραβάτης». Το τελευταίο βέβαια είναι περισσότερο ιστορικό αλλά διαθέτουμε κι απ' αυτά, ιστορικά και δοκίμια, Χέγκελ, Νίτσε, Γιάλομ, Μπρικνέρ, και αρκετό θέατρο με προεξέχοντα τον Τσέχοφ.
Τη βιβλιοθήκη μου και όοολη αυτήν τη γνώση στολίζουν ένα αφρικάνικο άγαλμα σκαλιστό σε ξύλο, μια μικρή πέτρινη κουκουβάγια από μια όμορφη βόλτα που έκανα στην Πλάκα πέρσι, ένα πέτρινο πουλί από την Μπαγκόγκ δώρο της ξαδέρφης μου που την επισκέφθηκε πριν κάποια χρόνια (όχι εγώ δυστυχώς), μια φωτογραφία, κι ένα παλιό τεράστιο σκουριασμένο κλειδί αντίκα, μιας άλλης εποχής... Τι θα καταφέρουμε ν' ανοίξουμε άραγε μ΄ ένα τέτοιο κλειδί?